شیخ بهایی

. شيخ الفُقهاء، استاد الحُکماء، رئيس الاُدبا، علامه ي دهر، شيخ الاسلام و المسلمين، شيخ بهاءالدين محمد بن عزالدين حسين بن عبدالصمد حارثي هَمْداني جَبعي عاملي معروف به شيخ بهايى از شاگردان شهيد ثاني و يکي از علماي بزرگ شيعه و از افتخارات جهان اسلام مي باشد. شيخ بهايى فقيهي اصولي، محدث رجالي، مفسر، رياضي دان، حکيم، متکلم، اديب، شاعر، جامع علوم عقلي و نقلي بود و بالجمله در علوم متنوع، گوي سبقت از افاضل و دانشمندان ربوده است. وي در سال 953 قمري در بعلبک لبنان به دنيا آمد. در طول حيات پربار خويش مسافرت هاي زيادي به نقاط مختلف جهان داشت و از محضر اساتيدي برجسته در رشته هاي گوناگون استفاده نمود. شيخ بهايى در اين سفرها توانست در بسياري از علوم، مانند: هيئت و نجوم، رياضيات، تفسير قرآن، فقه و اصول، علم حديث، ادبيات فارسي و عربي و طب و مهندسي متبحّر گردد و در تمامي آن ها کُتُبي را به رشته ي تحرير درآورد. وي نخستين کسي است که يک دوره ي فقه غيراستدلالي به زبان فارسي نوشت. ملاصدرا، ملامحمدتقي مجلسي اوّل، محقق سبزواري، ملاحسنعلي تُستَري، ميرزا رفيعا ناييني، سيد ماجد بحراني، ملامحسن فيض کاشاني، ملامحمدصالح مازندراني و ده ها دانشمند و فاضل ديگر از شاگردان شيخ بهايى مي باشند. کشکول، اسرارالبلاغه، اثني عشريات، خمس اربعين حديثاً، جامع عباسي، عين الحيوة و بحرالحساب و ده ها اثر ديگر از جمله آثار اوست. آثار علمي و مهندسي وي را مي توان در جاي جاي اصفهان مشاهده نمود. سرانجام، شيخ بهايي، اين دانشمند کامل و جامع در 77 سالگي در اصفهان پايتخت سلسله ي صفويان بدرود حيات گفت و طبق وصيتش در مشهد مقدس و در نزديکي مرقد مطهر حضرت امام رضا(ع) مدفون گرديد